واین که در ادامه میاید پیشانی کتابی است بنام

خاطرات پینوکیوباخرملانصرالدین که مجموعه نامه های ماست از

۱۳۸۴تاهمین آخری های ...

به نام واژه ویژه:نخستین هجا ، که نام نخستین آدمی ای بود ، که در پُندار خویش ، کیومرث[خدای کوهستان را، هنگام که او یکی بود و هیچ یکی جز او نبود] وا داشت تا بیضه بر ریواس بپاشد ، وفرجامینه ی این آمیزش جانی نباتی را، نخست مادرینه و پدرینه ی مردمی  بیانگارد[ مشیک ومشیانک]، چنانچه در همین سوداپریشی ، هفت هزار سال بی درنگ ، صدو بیست و چهارهزار رند از وطن گریخته بر در ارباب بی مروت همین خاور میانه، بر طبل پور ابراهیم بزنند هریکی بیش تر یا ژرف تراز دیگری ، گرته از توراتی بردارند که خود از گرده ی [میترا ومیشنا واوستا] تسمه کشیده بود. خو بگیرند مردم خاور بر این باور تا آنجاها که همیشه های هنوز وحتا هنوزهای همیشه، هرنوزاد سودای پیامبری را به دنیا می آیدو می خواهد آمد. که چه ؟!ـ که یکی از میانه به سزاواری، بشود بزرگواری چون " شیخنا دکتر رشید خان کاکاوند"که شیخیت و شوخی نفله ریخته های زیر پاهایش هستندوعنوان "دکترا" کمترین صلتِ آکادموس به درخوریِ سرزمینش است که کالبد از خاک جندی شاپور داردوطبابت در شکسته بندی شعر در آکادمیای ذهن خویش.و گذشته از جسارت های خود در ادب وادبیات، همچنان وفادار به جمهوریت افلاطونی ، در حال اخراج شاعرانِ شاعر و شاعرِ شاعران است از "آرمان آکادموس  آزاداسلامی ".

وانگهی "رشادت"از نام کوچک، خانی ونجیب زادگی از سکنات مبارک، کاکایی وبرادر منشی های پارتی،از صمیمیت جوانان در دفترو دستک، وگریه های دل های سوخته بر زانوهای مشترک اش می ریزد، چنانکه برگ تاکستان در همین خزان و پاییزان.

حالی، این اراجیف نامه،مشقی است درمکتب مبارکش، به پشتوانه ی اینکه ما نیز سازوکارِ[پورکانی ، رشادت پسندی،خانی ، برادری، شوخی وشیخیتی وملت و ملیتی را ]کم خوشه نچیدیم؛چه بسا ارادتمندی ما را پرشال دیده اند،پیاله وار.

که" محمد" را سر سپاری به ختم وحیانیت و نبوت وحدانیت جبرائیلی گبرائیلی،"رضا" را تغرب به ثامن الهرچه و ضامن الکبوتر،"حاج" را خضوع به تمامت دیانت ابراهیم مزاج،"رستم" راآستان بوسی فرهنگ فروهری وجغجغ جغجغه ی تاریخ، و"بیگلو" راپستانک سوابق ملی ، از زرّین روزگار فئودالیک و اریستوکراتانه ی سرزمینم ، زنگوله به پای در گل نشسته بستند تا سر افتاده زپا بالاتر گیرانده شود! گویا زنگوله بندان، نهادن نام را کافی دانسته بودند.

نیز ، نگهداشت ادب را وا می نهم به محضر حضرتش، تاهرکجا پای قلم از گلیم سلم درازی کرد، به قیچی خیاطی تنبیه شود، رحم نکنید استاد. جوهر قلم باید تاوان شتابزدگی پس دهد.درازی زبان جوهری ، ازآن خامه است، نه خامه به دست، این دست خامه نگیرد خامه بی دست نخواهد ماند، که حوادث را آبستنی روزگارمی اتفاقاند.نی آدمیان به اراده.

اماچه کنیم که هردو، تاپای خویش براین عرشه نهادیم، پذیرفتیم که درافتادن هایمان نیز، چون در گرفتن هایمان ادبیاتی باشد، کلماتی و فلواتی و نه البته صلواتی. چه کنیم که از"تمهیدات" تا"بوف کور"نبشته هایمان را نا نبشتگی بهتر.

چه ، نا نبشته هایمان خود نبشته ننبشته، بثّ الشکوی است وتاريخمان ،[بی هیچ مناقشه ای در مثال]، پی در پی تراژدی هایی است از قتل عام عطار ، گریز ناصرخسرو، مرگ سهل انگارانه ی دقیقی،نیشابوریدن مغول  ،شمع آجین کردن عین القضات، دست و زبان  بر کشیدن از منصور، سووشون، تکفیرپسر سینا، بردار کردن حسنک، رگ زنی ازامیر ، خانه نشینی های مصدق، مرداویجیدن یزدگرد، اسکندریدن جم ، ظهور بردیاهای دروغین و... که کم نیستند وهمگی روی هم قادسیه هایی هستنددر ذهن وحشت زده ی شیرازواصفهان در محاصرات تیمور و تموچین؛ و دیگر،ازباختر تا خاور،چنان بر این کثری باور خو گرفته بودیم که اگر نبودندچنگیزها وبوسهل ها و عمر سعد هاو اسکندر ،خود جوی کوچه هامان راسواحل فرات در قادسیه هایی انگاشتیم و به بهانه ی تعزیت، در نقش هایی رئال بازیگری کردیم تا خواهران یکدیگر را ربوده به اژدرهاک بسپریم؛از گرسنگی صلت!؟ از تشنگی کاسه ی زرّین بی نیازی، سپس مرثیه خواندیم و آموختیم چگونه"چه کنم ، چه کنم " را کاسه بسازیم! 

باری، کشیدیم این بار زخم ها را به دوش؛ همیان به ریگ های "شبلی" انباشتیم، ابابیلیدیم. تا به رجم وانتفاضه"منزوی" ها را منزوی تر ، "هدایت" ها را خودکشی تر "پویندگی مختارانه غزاله ها"را چاووشی  تر، غرفه خریده باشیم،نه البته "برجنات تجری تحتها الانهار" که بر همین کناره های جوی های تجری تحتهاالفاضلاب، حوریانی تصاحب کنیم از جنس همسرانمان که در بیست وچند سالگی، چنان پیرزنان قجر، مترّصد اند تا قهوه بخوردمان بدهند که چرا دیگر، شراب هایمان در خمره هاوخمره واره های اندام ایشان،جا نمی خواهد افتاد.کوالیات واِشربیات ومائداتی، آسمانی نِه، زمینی وزیر زمینی حتا نِه، پلشت وآغشته به زخم ها و خوره ها و در زندگی ها بخوریم وبیاشامیم که خورده باشیم وآشامیده باشیم؟!!تاپدرانمان همه ی غرامتِ همه ی همخوابگی ها بامادرانمان را ، از چشم های ما بستانند؛ تیغ در چشم ما کنند که هندوانه تر از چشم ما، چه خونی مباح می نماید، مجرم بدانندمان که چرا حسرت خوردیم که چرا به جای ایشان خدا با مادر ما نخوابید ، لاجرم صبحانه کوفت ، ناهار زهرمار و شام آخر یهودا شویم که خون خدا را به سی پاره نقره آب هندوانه وانمود شویم!مذمّت تاریخ کنیم به جای دسر، بعد از غذا لیچار قیلوله کنیم که نسل پدرانمان، با نصرت ها و هدایت ها و صادقی ها و...چه ، چه هایی که نکردند! نیمچه نیچه ای بپنداریم خود راکه خیلی حواسمان هست که با خیل مردان بزرگ چه کردند؟ وانگهی!پهنه ی آزمون فراهم است؛ تاریخ با سرعت نور تکرار می شودتا بازهم سال های کوری از خود دور شده باشیم، آنقدر که دیگر یادآوری درد های مردهای بزرگ وزنان بزرگتر خوشبختی مان را سخت نکند. جناب استاد که این که چه، مثل ملخ به نبشته هایم را چه نوع جنون بدمنشانه ای تشخیص خواهی داد نمی دانم ، وچه دانم های بسیار است در گرفتاری های اندرونی احساساتم ،ما را چه می شود ؟ تاکی باهم بی هم؟تا کی در هم برهم ؟ تا کی غم زمانه؟!

استاد، دکتر،آقا، رفیق، هی دیگر نمی دانم چه صدایت کنم لابلای سوت های این قطار واژه که هم بشنوی و هم خودش باشد ؛ خودت باشی . رشید، دلاور ، دِلیر، آری چه دانم های بسیار است، من از کجابدانم که دهان بندی ما از این دریا کفی افیون بود ،کاش کمی هم پاد افیون، "تریاک چشم های تو تر کم نمی کنند/ بالا گرفته است دگر کار اعتیاد". عاری، آری، من عادت دارم ،معتادم ، محطاط اما نی اَم. معتادم اما نه تنها به پادزهر به زهر، به هرآنچه زهرو شگفتا تولیدات آستین و گرمابه و گلستان ، کشنده تر از تولیدات شانه های ضحاک است ؛ 

آری چه دانم هاعاری تر از افیون درمانی شده ، این یکی را اما می دانم که"منزوی" به اعتبار تاریخ وچنته ی مولانایی اش ،دریافته بود که باید مولوی واری را همه ی عمر به پس از شمس مولوی مشق پس دهد . ونیز می دانم که تو اینها ار با حضور ذهن بهتری و کاربردی تری از بَری ، پس همه دلگیری اَم شاید باید از اشرافی باشد که بر اشراف تو برچگونگی های رندی و بی چگونگی های قلندری دارم . که دَرد ودُرد را آشنایی های مسبوقه داری و نزدیکی با دل های محروقه . باری شگفت از واکنش های داروغه وارت دارم. وچه می توانم گفت ؟ نمی توانم گفت ونمی توانم نگفت، که گفتنی ها را واکنش های شنونده می گویاند.

کسوت تو استادی است وراهنمایی ، باری درین کسوت اگرمحلِّ درددل هایی وترمینال گونه گونگی جوانان ، هان ، هشدار! که شاعر محلِّ رازاست، رشید جان که سال هاست درد دل گذارانت ، واگویی راز می کنند و ما هر گز به اندازه ی مثقال َ ذرةً با همه این شلختگی ها وا ندادیم تارازی از حلقه ی کسوت بیرون شود .! حدود حرمت کجاست ؟

 بهتر از هر کسی می دانی که برف چهره و آتش درونم دماوندی است ومسلکم پابندی . دیوانه واری هایم منحصر به فرد است اینبار و تجربه هایم ضربدری . اما اندکی زیرکی ،زیر چیزکی نهفته دارم که پیش از رانده شدن حفظ فاصله کنم . اگرچه آمدن هایم مشمول بیش از چند مرتبه در خواست بوده و نیامدن هایم بی اینکه "نَیا" ! رشید خان جان که همین ندا نشان می دهد که اگر نقطه ای راز حتا جابجا شود از خانی تا جانی را راهی نیست ، زودمی رساند آدمی را تادر شولای خانی، جانی ِ خان چوپانی شود . این بدنامی مرا که تو نیز این روز ها بر آن صحّه می گذاری و هرازگاهی ، مسیر نگاهی را هی می کنی که پی من نباشد و حتا گاهی می آگاهی ته مانده ی سنگ صبور هایم را به کدام صحّت وسلم ، کسی را چنان بر می آشوباند و بر می شگفتاند و چندین ماه چشمه ی اشک رانمی خشکاند ؟ گناه ما این بود که عاشقی را گناه ندیده  وپنهان نکردیم. اَرنِه چرا هوس بازان ریاکار، را آتش ِ ارشادو مصباح الهدایه ها را در نمی گیرد ؟ وانگهی ازاین همه هم چیزو شریک گناه ، یکی را ازبدگویان ِ من را ، در بر نمی گیرد.وزین همه معشوقه های اسیر در فسق شاعر، حتا یکی نیست که این افشاگری های مزوّرانه را شهادت دهد؟ کدام یکی از هزارو یکی از

همهرچگان اَم را سراغ داری به گواهی ؟ که به اغوای من گزیده شکوه کند ؟ که به آزار من خزیده نفله شود ؟

چه ؛ با این همه مردان با مدعا، هنوز دوستان یکرنگم در همین قطار دخترانی است که روزگاری هم قطار بوده اند. چه ایشان نیز به کاستی خود در دوستی و شرم از راستی من، بزرگوارانه مقرّند. و این جمله ایست که به یادگاراز همه ی ایشان[به تقریب] دارم :«تعریف تو ای شاعر، آنقدر بی ریا و دور انگار است از دوستی که در افسانه هاست انگار ، و آدم را به شک می اندازد. از اینرو ، رَکَب زدیم که مرکوب  نباشیم .» می بینی ! پس دیگر چه جای خراشی از توست بر دل ، مارا؟
گرفتم نخوت من ، خفه کننده ترین بوی مردان باشد ، دِماغ زندگی باکرگان را ، مگر کم تجربه می کنند عافیت را چون اینهمه همه و مگر کم خوش دارند عاقبت را کجدارو مریزانه چون حضرتعالی ؟! که حذر می دهی سفارش، مستعدّان جنون را. چهره ی من خود آنقدردیوغول وانه شده است که جز ماجرا جویان را به کاویدن کنج هایم ترغیب نکند ؛ لیک هرچه هستم مستم ومستی را یادآور. من همه عشقم رشید ، عشق!!! گرگ دهن آلوده ای که یوسف نه تنها ندریده که یوسف های بسیار،مصرّ به دریده شدن در مصرم را شکیب تاجایی کرده ام همواره، که هریک گوشه ای وگونه ای ازمن بخراشند.

«هزاراشترمست آفریدم ازهرزن/ ولی نشدبه یکی هم کجاوه کج بزنم» !و ایشانی که[همقطاران] هاله ای از" گفته درباره ها" نقل کذب ایشان است، واحوال نبوده ی شان ، آئینه ی عبرت می کنیدکه عابران راسلامت عبور دهید؛آری ، ایشان خودهنوز ،معبّران خواب های دوستی من اند ونفرتی هرگزگونه های احساسات ششماتی ام را نوازش نکرده از سویشان ؛ مشکل جای دیگری است: عیار درد هایم بالاتر از

معیارهای قابل حدس است! و این مجابتان می کند که زیر ورو بزنید؟!ریگ های شبلی را کارآمدی بیازمائید، آری زیرا تنها شما می دانید که که را می زنید وچرا میزنید؟ مردم که همواره حلقه ی شمایان را جز باور نکرده اند . دوسال وچند جهنم دیگر که هیچ ، دو قرن وچند دیگر راسر درآخور خویش کنیم به دلخوشی یک دلبر این وزوزها نمی نشیند، شهید زنده دارم استاد. درنیمانشینی های حواری پرورتوهمین میانسال زنی که تنها شعر خوانی های این گرگ رابه دوربین مجهز است، از نزدیک ترین بستگان همین آخری های دو سال چند جهنم دو چند بهشت است. همین مهتای ماه تا که بی قابل تشبیه به حتا ماه بود که تشبیه او به ماه ارفاغ به ماه بود واجحاف به او. ارفاغیدنا واجحافیدنا!هم او که همدردی وهمدرکی وهمدرهرچگی های ما، غایتِ آرزوی آدمی ازاینها بوده است و دلم گرفته تر از اینست که همه این عربده ها جواب ندارد. که باید قول امثال تورا نیز به پای همه ی می گویند ها بزنیم، می گویندهایم را به تو چه کسانی می گویند؟ آیا می گویند، هرگز با تو همپرداز در یک برهه نبوده ام. آیا می گویند از میان این قطاریکی تنها شایدمدّعی خیانت و خطا شود ازمن؟ که آن خودمنم ؟! آری، باری هرگز نه می گویند نه می فهمند نه می خواهند بفهمندوبگویندتان که این فریادها، فحّاشی های مولوی واری در هجران شمس واره ای است. او خود می داند و همه ی "او" هایم بهتراز کاسه های داغ تر از آش معاش می دانند که این کش و قوس ها و عشق پروری هاست و وفا وجفا و حتا خیانت هایش که فردای ادبیات است . واین سندی است بر زنده بودن عشق، زنده بودن شعر؛ شمایان دامن بالا ترک بکشید. قبایتان ،شولای متبرکتان ، خرقه ی طاماتی است ، خریدار لا طائلاتی است. تاب نجاست مجوسی ندارد . شما بروید از میان همه ی جوانان، تنها عدّه ای را از چنگ تعشّق و تعشّر نجات دهید که از قضا وجه تثنیه دارند،بدگویی کنید زخم هایی را که فرزندانتان نُچ نُچ وار خواهند خواند. که نچ نچ ِ ما به پدرانمان هنوز کفن خشک نکرده ، از سنگ زدن به در گذشتگان ادبیات . می شناسیدم ، می شناسیدم ، فباَیِّ الاءِ ربّکما تکذّبان؟!«منم که شهره ی شهرم به عشق ورزیدن /منم که دیده نیالوده ام به بد دیدن» بیایید بگردید ، جاکلیدی هایتان را که در مستی های جوانی گم کرده اید، در زخم های من با چارشاخی خِرمن به بادم دهید تا پیدا کنید باید هارا و فراموش کنیدد شاید هارا. 

کم به این ورطه کشاندندوتحمّل کردیم؟ کم به م اب ندادندولی گل کردیم؟

کم پراکنده شدیم از دم در های بهشت؟ به گناهی که نکردیم و قلم زودنوشت 

کم مرا بر سر بازار ملامت کردند کم نوشتیم ونخواندندو قضاوت کردند

قضاوت ، که هرچه می کشیم دراین سوم جهان از هم است و قضاوت به هم. قضاوت تا قساوت را چند موی ماموت فاصله است ؟ که قاضی القضات سبزواری راتا عین القضات همدانی ، همچنان کهکشان ها حائل است ؛ واینک این « من » زهدان تاریخم که دردهای هرجایی ام از اسپرماتوزوییدهای شما دربستر زخم زبانی تان حامله است. پدر درد های تاریخی شدید آقایان ، مبارک است و «مبارک» !!آن سیاه برزنگی است که دیروز لاله زار را محلّ مراودات شبانه و عاشقانه کرده بودو در لودگی هایش زخم ها را زیر میزی نشان پدر می داد. امروز اما ! مبارک! رئیس الوزرای اقصای دور است، که به میز بانی  مرداویج ، در سعد آباد انار ساوه می خورد ، خَمار باده میکشد و  عنقریب می رسد به فرودگاه تا پلّه های بوئینگ را سان ببیند! شمایان مواظب مبارک های دلتان باشید که با هیتلر کوچولوهایتان کنار بیاید . که لاله زار جعبه ی جادویی ، پژمرده نگرددتان که جام جم، ساعت شنبه منتظرتر شود ودلهره ی تائیس را دلارامی کند. که این یک گام ودو هوای باقیمانده تاصبح سرنیاید. سینه هاتان نچاید کسی ژاژ نخاید. نشاید، نباید ...و این "نون"  -رشید- پیشبند محرومیت است که سهم همه در حلقوم یک نفر را روی یقه اش نریزاند. ایمن باشید ،ایمن که من پسبندی دارم از جاروی جادوگر ، حال آنکه خود موشی هستم که به سوراخ در نمیتوانم شد . « با ما منشین اگرنه بدنام شوی»